Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016
Τα τιμόνια του Forza Motorsport 6: Apex
Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2016
PS4 Pro: Η απόλυτη κονσόλα (μέχρι την επόμενη)
To PS4 Pro, η πιο δυνατή κονσόλα όλων των εποχών (μέχρι την επόμενη), είναι και επίσημα πραγματικότητα. Χάρη στην ανώτερη GPU και τον ταχύτερο επεξεργαστή που διαθέτει, το PS4 Pro προσφέρει καλύτερα γραφικά, υψηλότερα ή πιο σταθερά frame rate, τεχνολογία HDR και ανάλυση 4K τόσο σε παιχνίδια όσο και σε βίντεο (μέσω streaming). Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι σε HD τηλεόραση όλα τα παιχνίδια του PS4 Pro τρέχουν σε ανάλυση 1080p. Η κονσόλα έχει σκληρό δίσκο 1ΤΒ, συν μία επιπλέον θύρα USB στο πίσω μέρος. Ως γνωστόν, όλα τα υπάρχοντα και επερχόμενα παιχνίδια PS4 τρέχουν τόσο στο PS4 Pro όσο και στο αρχικό PS4, ενώ τα δύο μοντέλα έχουν ίδιο interface και δίκτυο. Το PS4 Pro βγαίνει 10 Νοεμβρίου με τιμή 400 ευρώ και θα συνυπάρχει στην αγορά με το PS4 Slim. Δείτε παρακάτω τεχνικά χαρακτηριστικά, φωτογραφίες και βίντεο και πείτε μας πώς σας φαίνεται! Σκέφτεστε αγορά;
| Product name | PlayStation®4 Pro |
| Color | Jet Black |
| Product code | CUH-7000 series |
| Manufacturer's suggested retail price | JP44,980yen, US$399, EU€399, and £349 |
| Main processor | Single-chip custom processor CPU: x86-64 AMD "Jaguar", 8 cores GPU: 4.20 TFLOPS, AMD Radeon™ based graphics engine |
| Memory | GDDR5 8GB |
| Storage size | 1TB |
| External dimensions | Approx. 295×55×327 mm (width × height × length) (excludes largest projection) |
| Mass | Approx. 3.3 kg |
| BD/ DVD drive (read only) | BD × 6 CAV DVD × 8 CAV |
| Input/ Output | Super-Speed USB (USB 3.1 Gen.1) port × 3 AUX port × 1 |
| Networking | Ethernet (10BASE-T, 100BASE-TX, 1000BASE-T)×1 IEEE 802.11 a/b/g/n/ac Bluetooth® 4.0 (LE) |
| Power | AC 100V, 50/60Hz |
| Power consumption | Max. 310W |
| Operating temperature | 5ºC – 35ºC |
| AV output | HDMI™ out port (supports 4K/HDR) DIGITAL OUT (OPTICAL) port |
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016
Η επιστροφή του... Titan Quest
Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2016
Split-screen κόντρες στο WRC 6
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016
Konami: To PES 2017 είναι το τρίτο συνεχόμενο καλό Pro
Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2016
Η μεγάλη επιστροφή του... Duke Nukem 3D
Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016
Batman Telltale: Η περιπέτεια συνεχίζεται με το δεύτερο επεισόδιο
Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2016
Furi Review με άλλη προοπτική..
Το Furi είναι ένα action game τρίτου προσώπου που συνδυάζει hack-and-slash με twin-stick shooter. Σύμφωνα με τους δημιουργούς The Game Bakers, έμπνευση για το παιχνίδι αποτέλεσαν τίτλοι όπως το Metal Gear Solid και developers όπως ο Hideo Kojima. Είναι τελικά το Furi τόσο ενδιαφέρον όσο δείχνει;
Τα πράγματα δεν αρχίζουν καλά για τον ήρωα, o oποίος βρίσκεται σε μια φυλακή που αποτελείται από κάθετα μεταξύ τους αιωρούμενα νησιά και είναι καθηλωμένος σε μια τεράστια μηχανή βασανιστηρίων. Η κατάσταση δείχνει απελπιστική ώσπου κάνει την εμφανισή του ένας μυστήριος τύπος και τον ελευθερώνει, με σκοπό να τον βοηθήσει ώστε να καταφέρουν και οι δύο να αποδράσουν. Για να γίνει αυτό πρέπει να εξολοθρεύσετε όλους τους φύλακες-αφεντικά που στέκονται εμπόδιο ανάμεσα σε εσάς και την ελευθερία. Eλάχιστες πληροφορίες δίνονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, αφού δεν γνωρίζετε ονόματα χαρακτήρων και τοποθεσιών, ούτε το όνομα του πρωταγωνιστή, παρά μόνο τον σκοπό του που είναι η απόδραση και τον σκοπό των αφεντικών που θέλουν να τον σταματήσουν. Ανάμεσα στα μικρά διαλλείματα μεταξύ των boss fights και όσο κινείστε προς το επόμενο αφεντικό, ο μυστηριώδης τύπος που σας ελευθέρωσε σας δίνει κάποιες συμβουλές για την επερχόμενη μάχη και κάποια αμυδρά στοιχεία για τον κόσμο του παιχνιδιού. Την ίδια στιγμή, ο χαρακτήρας σας, που έχει τον αέρα ενός επικίνδυνου και ικανότατου μαχητή, συνεχίζει ανέκφραστος και αμίλητος να κατευθύνεται προς τον στόχο του.
Στο παιχνίδι δεν υπάρχουν άλλοι αντίπαλοι παρά μόνο τα αφεντικά που έχουν σκοπό να σας επιστρέψουν πίσω στο κελί σας. Δεν υπάρχουν επίσης άλλα όπλα και καθόλη τη διάρκεια της περιπέτειας βασίζεστε στο ίδιο σπαθί και πιστόλι, αλλα και στις ικανότητές σας, καθώς ούτε ο χαρακτήρας ούτε και τα όπλα αναβαθμίζονται. Το σύστημα μάχης στο Furi αποτελείται από τέσσερις βασικές κινήσεις, δύο επιθετικές με το σπαθί και το πιστόλι και δύο αμυντικές. Οι αμυντικές είναι το dash με το οποίο αποφύγετε επιθέσεις και το ζωτικής σημασίας parry όπου όταν αποκρούετε την κατάλληλη στιγμή το χτύπημα του εχθρού τον αφήνετε εκτεθειμένο σε μια καλή δική σας επίθεση. Εκτός από το parry, στα υπόλοιπα μπορείτε να κρατάτε πατημένο το κατάλληλο κουμπί για μια πιο δυνατή επίθεση ή για μεγαλύτερη απομάκρυνση του χαρακτήρα από το σημείο επίθεσης. Όλες αυτές τις κινήσεις πρέπει να τις μάθετε καλά και να τις χρησιμοποιείτε κατάλληλα ώστε να ανταπεξέλθετε στις μάχες, καθώς το παιχνίδι δεν αστειεύεται καθόλου και τιμωρεί κάθε λάθος κίνηση ή αμέλεια από μέρους σας.
Η αναζήτηση ενός καλού και δυνατού χτυπήματος είναι πρωτεύων στόχος.
Φυσικά υπάρχουν και οι μπάρες υγείας που δείχνουν τη ζωή του χαρακτήρα σας ο οποίος έχει τρείς μπάρες στη διάθεσή του, ενώ οι εχθροί έχουν περισσότερες, ανάλογα με το εκάστοτε αφεντικό. Για να εξαντλήσετε πλήρως την μπάρα ενέργειας ενός αφεντικού η μάχη περνάει από δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση το παιχνίδι μοιάζει με top-down shooter όπου πρέπει με το πιστόλι σας να εξαντλείτε την ενέργεια του εχθρού και να αποφεύγετε τις δικές του επιθέσεις, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις έχετε και την ευκαιρία να τον χτυπάτε με το σπαθί, σε στιγμές αδράνειάς του μετά από μία εξαντλητική επίθεση ή αφού έχετε κάνει επιτυχώς parry τις επιθέσεις του. Στη δεύτερη φάση η κάμερα έρχεται πιο κοντά και μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο και σε κοντινή αναμέτρηση πρέπει να αποφεύγετε τις επιθέσεις του εχθρού, να εκμεταλεύεστε όσο καλύτερα γίνεται το parry και να τον πετσοκόβετε με το σπαθί σας όποτε σας δίνεται η ευκαιρία. Το parry είναι πολύ σημαντικό, αφού εκτός από την πιο αποτελεσματικη επίθεση που ακολουθεί, αυξάνει λίγο και την υγεία σας μετά από σωστή χρήση. Η μόνη άλλη υγεία που μαζεύετε είναι κάποια πράσινα orbs κατά τη διάρκεια της μάχης και με τα αφεντικά να τη ροκανίζουν, ακόμα και η ελάχιστη παραπάνω υγεία είναι ευσπρόδεκτη. Η μπάρα υγείας σας γεμίζει και κάθε φορά που εξαντλείτε αυτήν του εχθρού, άλλα το ίδιο ισχύει και για τον εχθρό σας.
Το Furi έχει υψηλό βαθμό δυσκολίας και πρόκλησης και πρέπει να μάθετε πολύ καλά να χρησιμοποιείτε τις κατάλληλες κινήσεις που οδηγούν στη νίκη σε κάθε μάχη. Απαιτείται και η μελέτη των κινήσεων του κάθε αφεντικού και με το σετ των κινήσεών του να αλλάζει όσο προχωράει η μάχη και τις επιθέσεις του να γίνονται πιο ισχυρές όσο νιώθει το τέλος του να πλησιάζει, η πρόκληση αυξάνεται. Ο συγχρονισμός με τις κινήσεις του εχθρού είναι σημαντικός, ενώ πρέπει να εκμεταλεύεστε και το περιβάλλον και να καλύπτεστε πίσω από τοίχους ή άλλα εμπόδια προκειμένου να αποφεύγετε τις βολές που συνήθως κάνουν μεγάλη ζημιά. Αρκετές φορές ενώ κατάφερα να φτάσω στο τελικό στάδιο μιας μάχης με πλήρη υγεία, έχασα αφού δεν ήξερα τί επιθέσεις θα χρησιμοποιήσει ο εχθρός και πώς να αντιδράσω, με αποτέλεσμα να πρέπει ξεκινήσω την μάχη από την αρχή.
Τα ευφάνταστα αφεντικά του παιχνιδιού, σχεδιασμένα από τον δημιουργό του Afro Samurai, Takashi Okazaki, εκτός από διαφορετικό τρόπο μάχης έχουν και τον δικό τους ξεχωριστό χαρακτήρα. Κάποια είναι επιβλητικά και επικίνδυνα και κάποια άλλα δείχνουν λίγο αστεία με το όπλο τους να είναι μεγαλύτερο από τα ίδια. Όλα όμως παραμένουν φονικά και κάνουν προκλητικές δηλώσεις πριν και κατά την διάρκεια της μάχης. Θα σας δυσκολέψουν πολύ μέχρι τον ιδιαίτερο τερματισμό του παιχνιδιού, το οποίο δοκιμάζει τα αντανακλαστικά, την υπομονή, τις αντοχές και τις ικανότητές σας. Βέβαια μετά από συνεχή ενασχόληση έρχονται αποτελέσματα, αφού το ολοκλήρωσα και όταν το ξαναξεκίνησα νίκησα με την μία αφεντικά που με είχαν ταλαιπωρήσει αρκετά την πρώτη φορά. Το Furi έχει ένα ωραίο ρετρό στιλ με την απλοϊκή παρουσίαση της ιστορίας του και την μεγάλη δυσκολία του. Μια αίσθηση που θυμίζει άλλες εποχές όπου λόγω της έλλειψης μεγάλων αποθηκευτικών μέσων η μεγάλη δυσκολία ήταν απαραίτητη για να μην διαρκούν πολύ λίγο τα παιχνίδια.
Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι μακρύς και δύσκολος.
Τα cel shaded γραφικά του Furi βγάζουν όμορφα φωτεινά περιβάλλοντα που δίνουν την αίσθηση ότι κινείστε σε έναν κόσμο φτιαγμένο από φώτα neon, δίνουν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου στις διαδρομές που ακολουθείτε μέχρι τις αρένες με τα αφεντικά και ένα εντυπωσιακό ρεσιτάλ χρωμάτων κατά την διάρκεια των μαχών. Το παιχνίδι τα πάει εξίσου καλά και στον ηχητικό τομέα, με μία ιδανική ηλεκτρονική μουσική που δένει άριστα με την γρήγορη δράση. Γνωστοί δημιουργοί επιστρατεύτηκαν για το soundtrack και έχουν κάνει πραγματικά καλή δουλειά. Να σημειωθεί, τέλος, ότι παρατηρήθηκαν κάποια bugs που είναι αδικαιολόγητα για ένα τέτοιο αρκετά απλό παιχνίδι χωρίς μεγάλους χάρτες και πολλούς χαρακτήρες. Μερικές φορές κόλλαγε όταν έφτανα σε σημείο που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα με πήγαινε στο επόμενο μέρος, ενώ το πιο εκνευριστικό είναι κάποιες αστάθειες στον χειρισμό κατά την διάρκεια της μάχης που, δεδομένης της δυσκολίας του παιχνιδιού, μπορούσαν να κοστίσουν. Αν και έχει βγει patch, κάποια προβλήματα παραμένουν.
To Furi απευθύνεται σε όσους αναζητούν υψηλή πρόκληση και έχουν σιδερένια ψυχραιμία ώστε να μένουν συγκεντρωμένοι μέχρι τη νίκη. Φυσικά δεν προσφέρεται για χαλαρό παίξιμο ή για να ζήσετε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Αν όμως διψάτε για δύσκολες μάχες με αφεντικά, το Furi είναι για σας.
Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016
Γίνετε Σκοτεινός Ιππότης με το Batman: Arkham VR
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016
Γίνετε αυτοκράτορας με τη συλλεκτική έκδοση του Civilization 6
Τρίτη 30 Αυγούστου 2016
Παίζοντας στον ανοιχτό κόσμο του Watch Dogs 2
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016
Ξεκινώντας το Batman: The Telltale Series
Πριν ξεκινήσω να γράφω για το Batman: The Telltale Series, ας τονίσω μερικά πράγματα, για να μην φανώ τελείως υποκριτής στις επόμενες παραγράφους. Είμα φαν του Batman και φαν της Telltale, όποτε αυτή δεν είναι και η πιο αντικειμενική άποψη. Αλλά φυσικά είμαι κακεντρεχής και χαιρέκακος, κάτι το όποιο ευτυχώς ίσως ισορροπήσει την κλίμακα λίγο. Επίσης, το κείμενο αφορά το πρώτο επεισόδιο του παιχνιδιού και το κανονικό review με βαθμολογία κτλ θα γίνει όταν βγουν όλα τα επεισόδια.
Η ιστορία του Batman: The Telltale Series, και καθώς μιλάμε για τίτλο της Telltale αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του, διαδραματίζεται στην αρχή της καριέρας του Σκοτεινού Ιππότη, χωρίς να έχει σχέση με τα κόμικ ή τις ταινίες. Αν και, ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του Batman θυμίζει τον τελευταίο κινηματογραφικό Σκοτεινό Ιππότη στην ταινία Batman v Superman. Φυσικά, μετά από τόσες εκδοχές σε κόμικ και ταινίες, είναι δύσκολο να υπάρξουν εκπλήξεις με κάτι καινούριο χωρίς να “λυγίσει” η κοινώς αποδεκτή ιδέα που έχουμε για τον Batman. Η Telltale καταφέρνει να το κάνει αυτό με το να ανατρέπει τις προσδοκίες που έχουμε για την κατεύθυνση που πηγαίνει η ιστορία, δίνοντας λανθασμένα δολώματα σε όποιον έχει ασχοληθεί με τον Batman. Παίζοντας το Batman: The Telltale Series, κάποιος μπορεί να περιμένει πως ίσως η ιστορία αφορά το Long Halloween ή την αρχή του Joker, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι μέχρι και το τέλος του επεισοδίου δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τί πρόκειται να συμβεί στα επόμενα. Σίγουρα μας περιμένει μία καλογραμμένη ιστορία την οποία δεν θα μπορούμε, με πλήρη ακρίβεια, να προβλέψουμε. Ίσως το μόνο αρνητικό της πλοκής είναι ότι επικεντρώνεται περισσότερο στον Bruce Wayne αντί για τον Batman.
Ο καλύτερος ντετέκτιβ του κόσμου, επί το έργον.
Και η πλοκή είναι το πιo θετικό στοιχείο του πρώτου επεισοδίου, όποτε, γρήγορα-γρήγορα ας πετάξουμε μερικά αρνητικά με χολή. Τα γραφικά έχουν το άμεσα αναγνωρίσημο στιλ για το όποιο η Telltale είναι γνωστή και ως συνήθως είναι πολύ όμορφα, αλλά όχι ότι καλύτερο έχουμε δει. Στο συγκεκριμένο σημείο πρέπει να τονίσω ότι έχω την έκδοση του PS4 και το επόμενο σημείο της κριτικής μου ίσως να μην ανταποκρίνεται στις άλλες εκδόσεις. Το παιχνίδι έχει το κακό συνήθειο να αλλάζει frame rate πιο γρήγορα και από τη στάση της κυβέρνησης απένταντι στο μνημόνιο. Όταν τα πλάνα είναι κοντινά πάνω σε έναν χαρακτήρα και δεν γίνονται render πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην οθόνη, τα γραφικά είναι ρευστά και το frame rate παραμένει σταθερό. Αλλά όταν τα πλάνα ανοίγουν ή όταν υπάρχουν πολλαπλοί χαρακτήρες στην οθόνη ταυτόχρονα, τότε το frame rate πέφτει ραγδαία, κάτι που δημιουργεί προβλήματα στο gameplay, πέρα από το ότι φαίνεται άσχημο, και προσωπικά μου προκαλεί ναυτία.
Ως προς το gameplay, υπάρχει λόγος που αναφέρθηκα στα γραφικά πρώτα. Καθώς το παιχνίδι είναι της Telltale, φυσικά το gameplay περιορίζεται σε δύο διαφορετικούς μηχανισμούς: quick time events και point-and-click όπως τα περισσότερα adventure. Και εδώ είναι που δημιουργείται το θέμα με το frame rate του παιχνιδιού, καθώς αρκετές φορές όταν πέφτει, πρέπει να κάνετε γρήγορες επιλογές ή να εκτελέσετε κάποιο quick time event. Αρκετές φορές έχασα κάποιο QTE επειδή το παιχνίδι αποφάσισε να το γυρίσει σε frame rate προτζέκτορα. Κατά την διάρκεια των point-and-click σημείων, ο Batman αξιοποιεί την ιδιότητά του ως ο καλύτερος ντετέκτιβ του κόσμου, με τη βοήθεια σας φυσικά, για να μαζεύει στοιχεία και να τα συνδυάζει με άλλα, ώστε να αναδημιουργεί σκηνές εγκλήματος και να λύνει αστυνομικά μυστήρια. Ίσως με τον καλύτερο τρόπο απο όλους όσους έχουμε δει σε προηγούμενα παιχνίδια Batman. Το ένα στοιχείο οδηγεί στο άλλο, με τον Σκοτεινό Ιππότη να σκέφτεται τα στοιχεία μαζί σας, χωρίς απαραίτητα να σας δίνει τη λύση. Το μόνο παράπονο που έχω εδώ, είναι ότι, δυστυχώς, ο συγκεκριμένος μηχανισμός εμφανίζεται μόνο δύο φορές σε όλη την διάρκεια του πρώτου επεισοδίου, ενώ υπάρχουν πολλά σημεία στα οποία η πλοκή και οι συνομιλίες μεταξύ των χαρακτήρων καταδυναστεύουν τον χρόνο του παιχνιδιού.
Στο πρώτο επεισόδιο παίζετε περισσότερο ως Bruce Wayne παρά ως Batman.
Το voice acting και η μουσική είναι, ακριβώς μετά την πλοκή, το δεύτερο καλύτερο στοιχείο του παιχνιδιού. Oι ερμηνείες είναι επιπέδου ταινίας για όλους τους χαρακτήρες, μέχρι και τους κομπάρσους/εγκληματίες που προλαβαίνουν να πουν μόνο μία ατάκα πριν ο Batman τους σπάσει το σαγόνι. Η μουσική θυμίζει κάποια από τα παλαιότερα θεματικά κομμάτια που έχουν συνοδεύσει τον Batman είτε σε ταινίες είτε σε παιχνίδια, αν και δεν είναι τόσο αξιομνημόνευτη. Πάντως τη δουλειά της την κάνει και ταιριάζει με το παιχνίδι.
Κυριακή 28 Αυγούστου 2016
Shadow of the Beast Review
Το Shadow of the Beast πρωτοβγήκε στην Amiga και έχει διανθίσει την παιδική ηλικία πολλών gamers. Πολλά χρόνια μετά, το παιχνίδι επιστρέφει, αυτή τη φορά στο PS4. Πάντα αισθάνομαι άβολα όταν πρέπει να μιλήσω για ένα παιχνίδι το όποιο έχει μεγάλη βαρύτητα για ένα συγκεκριμένο κοινό, αλλά μηδενική για εμένα, πέρα από οποιαδήποτε θα καταφέρει να μου δημιουργήσει. Για την ακρίβεια, ο δικός μας Marioland μου πρότεινε να μου δανείσει το αρχικό Shadow of the Beast για να μπω στο κλίμα. Κάτι που αρνήθηκα. Για ποιον λόγο τα αναφέρω όλα αυτά, είναι η ερώτηση. Η απάντηση είναι, επειδή πιστεύω οτί η σωστή κριτική γίνεται μόνο όταν είσαι αποδεσμευμένος συναισθηματικά από το αντικείμενό σου. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι το Shadow of the Beast είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι (πρώτη φορά που το γράφω αυτό σε review τόσο νωρίς), αν και με κάποια σημαντικά ελλατώματα (τσάμπα η χαρά).
Η ιστορία του Shadow of the Beast είναι το πρώτο σημείο στο οποίο καταλαβαίνεις ότι προσπαθεί να μείνει πιστό στο original, χωρίς να θυσιάζει την τεχνολογική ανωτερότητα της σημερινής εποχής. Το παιχνίδι δείχνει την υπόθεση, δεν τη λέει μέσα από μακροσκελή βίντεο. Μέσα από τις εκφράσεις του πρωταγωνιστή, ενός τέρατος που λέγεται Aarbron, και των γεγονότων που διαδραματίζονται, ξεδιπλώνεται όλη η υπόθεση. Ο χαρακτήρας ποτέ δεν μιλάει, αλλά οι πράξεις του προδίδουν τη θέλησή του, τα συναισθήματά του και την βιαιότητά του. Επειδή είναι βίαιος. Και πολύ καλά κάνει. Επιτέλους μία επιστροφή στην εποχή που τα παιχνίδια ήταν παιχνίδια και η φαντασία κάλυπτε τα κενά, χωρίς να χρειάζεται να ανατρέξουμε σε wikia για να καταλάβουμε τί ακριβώς κάνουν τα nanomachines. Να πάρει Hideo Kojima!
Υποτίθεται πως ο Aarbron, ήταν ένα μικρό παιδί μέχρι την στιγμή που τον απήγαγαν και τον μετέτρεψαν σε ένα αιμοβόρο κτήνος. Τώρα, ο αφέντης του τον χρησιμοποιεί για να απαγάγει νέα παιδιά, και κατά τη διάρκεια μίας τέτοιας απαγωγής, ο Aarbron θυμάται το παρελθόν του και αποφασίζει να σταματήσει τον αφέντη του και να επιστρέψει το κλεμμένο παιδί. Ήρθε η ώρα το κτήνος να πάρει την εκδίκηση του. Όλα αυτά, τα βλέπετε μέσα από cutscenes που κρατάνε λίγο και σε αυτές συνήθως κανένας δεν μιλάει. Τις ελάχιστες φορές που κάποιος μιλάει, είναι σε μία ξένη γλώσσα την οποία δεν μπορείτε να καταλάβετε, τουλάχιστον μέχρι να ξεκλειδώσετε τους υπότιτλους. Αν θέλετε, στο μενού του χάρτη μπορείτε να βρείτε cutscenes με voice over που εξηγούν ακόμα καλύτερα την υπόθεση, αλλά αυτό βρίσκεται στην κρίση και την επιθυμία σας, όπως και πρέπει. Παρόλο που το βασικό κίνητρό σας είναι να επιστρέψετε το κλεμμένο παιδί στους γονείς του, περίπου τρεις πίστες μετά την εισαγωγή εξαφανίζεται και δεν το βλέπει ή αναφέρει κανένας ποτέ. Καλό είναι η πλοκή να είναι απλή για χάρη του gameplay, αλλά όχι και τόσο αμελητέα που να την ξεχνάνε και οι ίδιοι οι developers.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μάχης.
Το πρώτο πράγμα που θυμίζει το gameplay είναι το Abe's Oddysee, ο τρόπος που ελέγχετε τον Aarbron και η βαρύτητα του χαρακτήρα θυμίζει τα παλιά platformer, όπου χοροπηδάτε, σκαρφαλώνετε και τρέχετε από πλατφόρμα σε πλατφόρμα. Αλλά το “ζουμί” του gameplay είναι οι μάχες, οι οποίες είναι ένα μίγμα ανάμεσα σε ρύθμικο παιχνίδι και παραδοσιακό 2D brawler. Οι μάχες με τα αφεντικά θυμίζουν God of War, μάλλον για την ακρίβεια θα ήταν καλύτερα να πω ότι έγδαραν το God of War και φόρεσαν το άσπρο σπαρτιάτικο τομάρι του. Αν και, πρέπει να ομολογήσω ότι ταιριάζουν στο ύφος του παιχνιδιού, καθώς τα αφεντικά είναι τεράστια εξωγήινα πλάσματα βγαλμένα από την φαντασία κάποιου. Αυτός δεν είναι ο λόγος που παίζουμε παιχνίδια εξαρχής; Για να απολαύσουμε την φαντασία των δημιουργών, να βυθιστούμε σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα. Ίσως αυτή να είναι η προσωπική μου άποψη, πάντως απόλαυσα αυτή την retro προσέγγιση.
Κάτι που δεν απόλαυσα και αμφιβάλλω πώς θα απολαύσει ο οποιοσδήποτε, είναι οι γρίφοι. Ενίοτε, η δράση σταματάει σε τρία-τέσσερα σημεία του παιχνιδιού, για να παρουσιαστεί ένας απερίγραπτα βαρετός γρίφος που συνήθως έχει σχέση με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεστε. Οι γρίφοι αυτοί δεν απαιτούν νοημοσύνη, παρατηρητικότητα ή γνώση του παιχνιδιού. Απαιτούν απλά και μόνο, χρόνο. Είτε πρέπει να ευθυγραμμίσετε σκιές, κάτι που μόνο ένας επαγγελματίας του photoshop θα απολαύσει, είτε κάποιου είδους platformer puzzle στο οποίο πρέπει να κινηθείτε από πλατφόρμα σε πλατφόρμα μέσα σε χρονικά περιθώρια ή με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ο τρόπος που παρουσιάζονται οι συγκεκριμένοι γρίφοι είναι σαν κάποιος να σε κατεβάζει από το τρένο σου προς τον προορισμό σου, μόνο και μόνο για να σε βάλει να λύσεις ένα sudoku πριν ξαναεπιβιβαστείς. Όλη η δράση σταματάει και περίπου ένα τέταρτο του χρόνου χάνεται πάνω σε πράγματα που θα ταίριαζαν στο Abe's Oddysee αλλά σίγουρα όχι εδώ.
Ένα πράγμα που κάνει εντύπωση είναι η δυνατότητα, τουλάχιστον στις χαμηλότερες δυσκολίες, να διαλέγετε πόσο θέλετε να εμπλακείτε με το σύστημα μάχης. Κυριολεκτικά, μπορείτε να ολοκληρώσετε το παιχνίδι χρησιμοποιώντας μονάχα τη βασική επίθεση και τίποτα άλλο. Τίποτα άλλο ίσως πέρα από την επίθεση η οποία επαναφέρει στον Aarbron λίγη από την χαμένη του ζωτικότητα. Οπότε, γιατί να προσπαθήσετε; Καλή ερώτηση, θα την απαντήσω αμέσως. Το παιχνίδι βαθμολογεί τον τρόπο που παίζετε, τα combo, το πόσες φορές οι εχθροί καταφέρνουν να σας χτυπήσουν, τον χρόνο που πέρνει η κάθε μάχη, τα πάντα. Οι πόντοι που μαζεύετε από τις μάχες χρησιμοποιούνται για να ξεκλειδώνετε ικανότητες, σε στιλ talent tree, αν και οι διαφορές είναι αμελητέες. Τα πραγματικά ενδιαφέροντα unlockables είναι concept art από το παλιά Shadow of the Beast, διαφορετικά soundtrack, μέχρι και το ίδιο το παιχνίδι της Amiga, κάτι αρκετά ενδιαφέρον και τολμηρό μπορώ να πω, καθώς το δοκίμασα και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τί του είχαν βρει τότε. Υπάρχει επίσης leaderboard και διάφορα collectibles για οποιονδήποτε δεν έχει σταθερή δουλειά, επειδή ο χρόνος που χρειάζεται για να τα μαζέψετε όλα είναι λιγότερος από όσο θα χρειαζόταν για να ολοκληρώσετε ένα pokedex. Χρειάζεται backtracking, τέλεια άλματα, ψάξιμο παντού.
Τεράστιο και γεμάτο αιχμηρές άκρες. Αυτό θα πει boss.
Όσο για τα γραφικά του Shadow of the Beast, αυτά είναι εξαιρετικά. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι ότι υπάρχει ένα παιχνίδι που πραγματικά χρειάζεται την τεχνολογία των τωρινών συστημάτων για να επιδείξει την ομορφιά του κόσμου του. Οι σκιές είναι καταπληκτικές, η ατμόσφαιρα δένει φανταστικά, τα πλάσματα φαίνονται πεντανόστιμα τρομακτικά, με όλες τους τις φλέβες πάνω στους τεντωμένους τους μύες και το αίμα να είναι ρεαλιστικά όμορφο. Τα γραφικά δεν αφήνουν περιθώρια για κανένα παράπονο. Παρομοίως, η μουσική ακούγεται εξωπραγματική και ταιριάζει με την αισθητική του παιχνιδιού, λίγο περισσότερο κλασική από ότι θα προτιμούσα ίσως, αλλά αυτό είναι προσωπική άποψη. Τα ηχητικά εφέ ξέρεις ότι κάνουν καλά την δουλειά τους όταν δεν τους δίνεις ιδιαίτερη σημασία, όταν δένουν με την μουσική και το παιχνίδι. Αυτό συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Το Shadow of the Beast είναι μικρό αν θέλετε απλά να το παίξετε και να το ολοκληρώσετε, αλλά έχει τόσα κρυφά πράγματα για να βρείτε και φυσικά ρεκόρ για να σπάσετε, πράγματα να ξεκλειδώσετε και γενικώς έχει αρκετά μεγάλο replayability. Το συνιστώ αν θέλετε ένα παλιομοδήτικο action platformer με απλό σύστημα μάχης και ατμοσφαιρικό ύφος. Κοίτα να δείς που βρήκα κάτι που δεν μπορώ να θάψω.
Σάββατο 27 Αυγούστου 2016
Battlefield 4: Πιο άμεσος πόλεμος με νέο interface
Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016
Battlefield 1: Περισσότερος Ά Παγκόσμιος με DLC
Πέμπτη 25 Αυγούστου 2016
Nier Automata: Δυστοπική περιπέτεια από την Platinum
Τετάρτη 24 Αυγούστου 2016
Οι παιδικοί εφιάλτες ζωντανεύουν στο Little Nightmares
Τρίτη 23 Αυγούστου 2016
Ακόμα περισσότερα φθηνά παιχνίδια Wii U
Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016
EA: Οι παίκτες θέλουν remasters
Κυριακή 21 Αυγούστου 2016
Οδηγώντας στην Αυστραλία στο εκθαμβωτικό Forza Horizon 3
