Τρίτη 7 Αυγούστου 2018
Post Scriptum: Ρεαλιστικός Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018
My Hero One’s Justice: Από anime σε παιχνίδι
Κυριακή 5 Αυγούστου 2018
Darksiders III: Βίντεο πως η Fury απέκτησε την παντοδύναμη μορφή της
Σάββατο 4 Αυγούστου 2018
Divinity Original Sin 2: Native 4K περιπέτεια στο Xbox One X
Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018
Life Is Strange: Επιστροφή στην Arcadia Bay με κόμικ
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018
Ghost Recon Wildlands: Νέα αποστολή με βάση το... Rainbow Six Siege
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018
Unravel 2 Review γιατί αξίζει...
Η ιστορία του Unravel 2 ξεκινάει σε μια φορτουνιασμένη θάλασσα, όπου ο χαριτωμένος χαρακτήρας του πρώτου παιχνιδιού μάχεται για την επιβίωσή του μέσα σε μία βάρκα. Εν τέλει τα κύματα τον ξεβράζουν σε μία ακτή όπου συναντάει ένα δεύτερο μέλος του παράξενου είδος του, φτιαγμένο κι εκείνο από κλωστή και μαζί ξεκινούν μια νέα περιπέτεια. Όπως και στο πρώτο Unravel, σημασία δεν έχει η ιστορία των ηρώων, αλλά η ιστορία των ανθρώπων που δρούν στο background, η οποία ξετιλίγεται σε μορφή flashback ανά τακτά χρονικά διαστήματα και αναφέρεται στη φιλία μεταξύ δύο παιδιών. Τα κοινωνικά μηνύματα της ιστορίας είναι καλοδεχούμενα και ταιριάζουν με το ύφος του παιχνιδιού. To Unravel 2, όπως και ο προκάτοχός του, είναι platformer δύο διαστάσεων, κατά βάση χαμηλού ρυθμού, καθώς στηρίζεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στη λύση των περιβαλλοντικών γρίφων και λιγότερο στην δράση.
Υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες στιγμές όπου πρέπει να τρέξετε και να εξασκήσετε τα αντανακλαστικά σας κάνοντας άλματα από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, όταν σας κυνηγάει κάποιος εχθρός, αλλά είναι η εξαίρεση στο κανόνα του αργού ρυθμού του παιχνιδιού. Οι περιβαλλοντικοί γρίφοι, όπως και στο πρώτο παιχνίδι, στηρίζονται στα χαρακτηριστικά του ήρωα που είναι δημιουργημένος από κλωστή. Έτσι, πρέπει να χρησιμοποιείτε την κλωστή που παράγει ο ήρωας για να δένετε διαφορετικά σημεία ώστε να δημιουργήσετε ένα τραμπολίνο, να δεθείτε από διάφορα σημεία για να πάρετε φόρα και να πηδήξετε απέναντι, να μετακινήσετε αντικείμενα και μοχλούς δένοντάς τα με τις κλωστές σας κτλ. Η ονομασία “Unravel Two” έχει κυριολεκτική σημασία, καθώς η δυνατότητα να παίζετε μαζί με έναν ακόμη παίκτη είναι η πιο μεγάλη και ουσιαστική διαφορά του παιχνιδιού σε σχέση με τον προκάτοχό του. Και η αλήθεια είναι ότι η συνεργασία δύο διαφορετικών ηρώων για την επίλυση των γρίφων λειτουργεί εξαιρετικά και προσφέρει πραγματική διασκέδαση λόγω και του ύφους αυτών των γρίφων που απαιτούν πραγματική συνεργασία μεταξύ των παικτών για να τους λύσετε χωρίς προβλήματα. Μάλιστα, η δυνατότητα να ενώνονται οι χαρακτήρες σε έναν αποτελεί μία ακόμη ευπρόσδεκτη προσθήκη, αφού σε στιγμές δράσης ένας παίκτης μπορεί να αναλάβει τον χειρισμό, όποτε δεν χάνετε από την αδράνεια ενός πιθανού άπειρου συμπαίκτη. Οπότε αν σχεδιάζετε να παίξετε το παιχνίδι πχ με την κοπέλα σας, δεν θα αναγκαστείτε να γίνετε χταπόδια παίζοντας και με τα δύο χειριστήρια. Σας το λέω έχοντας προσωπική εμπειρία.
Μία ακόμη καλή προσθήκη που ευνοεί το συνεργατικό παιχνίδι, είναι η δυνατότητα να παίρνετε μέχρι τρεις βοήθειες για κάθε γρίφο σε περίπτωση που έχετε κολλήσει σε κάποιον. Αρχικά μπορείτε να ζητήσετε μία μικρή βοήθεια, αν δεν καταλάβατε τί χρειάζεται σας δίνεται και δεύτερη βοήθεια, ενώ αν συνεχίζετε να έχετε πρόβλημα τότε το παιχνίδι σας λέει τί ακριβώς πρέπει να κάνετε για να λύσετε τον γρίφο. Αν και γενικά είμαι κατά των βοηθειών, εφόσον πρόκειται για παιχνίδι βασισμένο στη συνεργασία, ένα πιθανό μπλοκάρισμα στην πορεία σας ενδέχεται να κουράσει είτε εσάς είτε τον συμπαίκτη σας, οπότε η προσθήκη αυτής της δυνατότητας είναι θετική, αρκεί να μην το παρακάνετε και χάσετε την ουσία του παιχνιδιού. Το Unravel 2 είναι κομμένο και ραμμένο για co-op και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από το ύφος των γρίφων που απαιτούν συνεργασία στον ίδιο χρόνο με τον συμπαίκτη σας. Εδώ γεννιέται εύλογα το ερώτημα ποια είναι η εμπειρία που αποκομίζει κάποιος παίζοντας μόνος του. Δυστυχώς η εμπειρία αμαυρώνεται σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο επειδή μειώνεται η όποια διασκέδαση, αλλά κυρίως γιατί τα πάντα στο παιχνίδι είναι φτιαγμένα για δύο παίκτες. Έτσι, αναγκάζεστε να εναλλάσετε συνεχώς χαρακτήρες για την επίλυση των γρίφων, ακινητοποιώντας τον χαρακτήρα που αφήνετε και ξαναπιάνοντάς τον όταν τελείωσετε αυτό που έχετε να κάνετε με τον άλλο χαρακτήρα, πράγμα που προσωπικά με κούρασε σε υπερθετικό βαθμό. Η φιλοσοφία μοιάζει λίγο με του Brothers: A Tale of Two Sons, με την διαφορά ότι στο Brothers με λίγη συγκέντρωση μπορούσατε να κινήσετε και τους δύο χαρακτήρες ταυτόχρονα, ενώ εδώ πρέπει συνεχώς να τους εναλλάσσετε, με αποτέλεσμα να πέφτει ακόμη περισσότερο ο ήδη αργός ρυθμός του παιχνιδιού.
Τρίτη 31 Ιουλίου 2018
Ghost Recon Wildlands: Μεγαλύτερη δυσκολία με το Ghost mode
Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018
Spider-Man: Άνθρωπος-αράχνη εναντίον... Silver Sable
Κυριακή 29 Ιουλίου 2018
Call of Cthulhu: Η παράνοια αρχίζει Οκτώβριο [UPDATE]
Φαίνεται πως το πολυαναμενόμενο Call of Cthulhu έχει ημερομηνία κυκλοφορίας. Όπως αναγράφεται στο Steam, το Call of Cthulhu βγαίνει 30 Οκτωβρίου. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση από τη Focus, αλλά λογικά η ημερομηνία ισχύει. Ως γνωστόν, το Call of Cthulhu είναι RPG-investigation με στοιχεία ψυχολογικού τρόμου και stealth, βασισμένο στο κλασικό pen-and-paper. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στη Βοστόνη εν έτει 1924, με πρωταγωνιστή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Edward Pierce. Ο ήρωας ερευνάει κάποιους μυστηριώδεις φόνους και βυθίζεται όλο και περισσότερο στην επιρροή του Cthulhu, αμφισβητώντας τί είναι πραγματικό και τί ψευδαίσθηση. Ισορροπώντας μεταξύ λογικής και παράνοιας, πρέπει να ανακαλύψει τις συνομωσίες, τους cultists και τις απόκοσμες απειλές αυτού του διεστραμμένου κόσμου. Σας ενδιαφέρει το Call of Cthulhu;
UPDATE: Όπως ανακοίνωσε η Focus Home Interactive, το Call of Cthulhu πράγματι κυκλοφορεί 30 Οκτωβρίου για PS4, Xbox One και PC.
City of Brass: Πιο πλούσια περιπέτεια με νέους χαρακτήρες
Σάββατο 28 Ιουλίου 2018
GTFO: Μια ματιά σε έναν εφιαλτικό εχθρό
Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018
Το launch trailer του Earthfall έφτασε
Sekiro: Shadows Die Twice:απόλυτη ελευθερία στην μάχη
Η FromSoftware είναι πασίγνωστη για τις προκλήσεις που βάζει στα παιχνίδια της. Η εταιρία εδώ και χρόνια προσπαθεί να κάνει τους παίκτες να ξεπεράσουν τα όρια τους χρησιμοποιώντας ένα και μοναδικό πράγμα. Το πείσμα τους. Και το αντάλλαγμα εκτός από ικανοποίηση είναι να γίνονται καλύτεροι στο παιχνίδι. Θα ισχύει το ίδιο όμως και με το Sekiro: Shadows Die Twice; Ο Hidetaka Miyazaki μίλησε στο PlayStation Blog και δήλωσε πως δεν θα πρέπει να είστε "απίστευτα καλοί" για να καταφέρετε να παίξετε το παιχνίδι. Πιο αναλυτικά:
Υπάρχουν δύο πράγματα κλειδιά στο Sekiro. Στην μάχη, μία από τις βασικές πτυχές του παιχνιδιού είναι η βία στην σύγκρουση σπαθιών. Το άλλο είναι η δυναμική κίνηση που επιτρέπει το παιχνίδι. Αυτός ο δυναμισμός είναι και στην μάχη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσετε μία μάχη, όπως stealth, ή χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του χεριού σας. Μπορείτε να επιτεθείτε από πάνω για παράδειγμα. Επίσης κάποια από τα ninja εργαλεία σας μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες των εχθρών σας. Επίσης, εφόσον επιθυμείτε μπορείτε να τρέξετε κατευθείαν για μάχη με το σπαθί σας. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε στην μάχη. Το παιχνίδι έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε αν δεν είστε απίστευτα καλός να μπορείτε να καταλάβετε πως να προχωρήσετε αν παίξετε έξυπνα.
Αυτά δήλωσε ο Miyazaki σχετικά με το νέο του παιχνίδι. Από ότι φαίνεται ο παίκτης θα έχει αρκετή ελευθερία για το πως θα προσεγγίσει μία μάχη και αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα χαροποιήσει πολλούς. Ο τίτλος αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2019 στα PS4, Xbox One και PC.
Πέμπτη 26 Ιουλίου 2018
Dark Souls: Remastered Review
Πάντα πίστευτα πως το Dark Souls είναι από τα “παρεξηγημένα” παιχνίδια. Μην μπερδευτείτε, δεν εννοώ πως δεν είναι κορυφαίο όπως προστάζει η φήμη του, αλλά πως θεωρείται κορυφαίο για λάθος λόγους. Όχι η δυσκολία του, ούτε ο διασυνδεδεμένος κόσμος του. Αυτά που κάνουν το Dark Souls μία μοναδική παρουσία στο gaming είναι το απόλυτο “κούμπωμα” του multiplayer με το single-player, η ύπαρξη μιας απλής ιστορίας στο παρασκήνιο με έναν εκτενή και ευφάνταστο μύθο, εκείνες οι χορογραφίες στις μάχες που δίνουν συγχωροχάρτι στα όποια αρνητικά.
Φυσικά, δεν είναι ένα παιχνίδι δίχως ελαττώματα ούτε υπήρξε ποτέ κομψοτέχνημα. Όταν βγήκε το 2011 στις κονσόλες, υπέφερε από σωρεία τεχνικών προβλημάτων και βέβαια ποιος ξεχνάει την έκδοση για PC στην αρχική της μορφή, με όλες τις παράλογες επιλογές των developers. Ίσως για λόγους... εξιλέωσης, περισσότερο μάλλον για οικονομικούς λόγους, το Dark Souls επανακυκλοφορεί ως remaster, δηλαδή με ένα φρέσκο λούστρο και υψηλότερη ανάλυση. Θα μπορούσα σε δύο γραμμές να βγάλω ένα συμπέρασμα για το Dark Souls Remastered και θα έλεγα κάτι του τύπου “την κάνει την δουλειά του, πάρτε το”. Το πιο σημαντικό ζήτημα εδώ πέρα όμως είναι αν το παιχνίδι παραμένει ένα αριστούργημα, μετά από επτά χρόνια και διάφορες συνέχειες και μιμητές.
Επιμένω: δεν βρίσκω τον λόγο να επαινείται το Dark Souls τόσο πολύ για την δυσκολία του. Το δίχως άλλο, το remaster (ίσως και ο τριψήφιος αριθμός ωρών που είχα ξοδέψει στο αρχικό παιχνίδι) φέρνει στην επιφάνεια προβλήματα που συχνά παραβλέπονται. Για έναν τίτλο που ισχυρίζεται πως δίνει ιδιαίτερο βάρος στην τακτική των αναμετρήσεων, τα animations και τα hitboxes των εχθρών δεν συμπεριφέρονται πάντα με σχολαστική ακρίβεια, κάτι που οπωσδήποτε εκτινάσσει την αδικία. Άδικη είναι και η τοποθέτηση των εχθρών, πονηρή και οριακά ύπουλη ώστε να δοθεί ένας αποπνικτικός αέρας στον κόσμο του παιχνιδιού. Φυσικά, δεν είναι όλα κακά. Μία μεγάλη γκάμα όπλων, με ξεχωριστές κινήσεις και δυνατότητες, οι μαγείες και οι πυρομαντείες, εχθροί με διαφορετικές εξαντρίκ απαιτήσεις και αδυναμίες, συνθέτουν όντως ένα πολύ δυνατό σύνολο gameplay.
Το εμβληματικό Anor Londo.
Ναι, παρά την γκρίνια μου, όταν γίνεται με προσοχή, η ενασχόληση με το Dark Souls είναι απολαυστική. Εν τέλει, αυτό ίσως να ήταν και το ζητούμενο εξαρχής, να απαιτεί δηλαδή το παιχνίδι από τον παίκτη συνεχή προσοχή και εγρήγορση και οι παραπάνω ατέλειες απλά να διογκώνουν το φαινόμενο. Η κίνηση στο Lordran παραμένει συνεπώς αργή και με επιφυλακτικότητα αφού, όσες ώρες και αν περάσουν, ο κίνδυνος καραδοκεί σε κάθε γωνιά. Άλλωστε, ποιος ξεχνάει τις μάχες με τα αφεντικά; Το ένα σπουδαίο βάσανο μετά το άλλο, αυτά τα ενώπιος ενωπίω με εχθρούς μακράν δυνατότερους σε συνθήκες μερικές φορές δύσκολες είναι ξεχωριστή ευχαρίστηση. Ευφυώς, το παιχνίδι δεν σταματά μόνο στη νίκη έναντι των εχθρών αυτών, αλλά σας δίνει και την ψυχή τους ως αντικείμενο για να τη χρησιμοποιήσετε αργότερα όπως νομίζετε.
Ναι, το Dark Souls είναι γεμάτο συμβολισμούς, από τους διεφθαρμένους του θεούς, τους πεσόντες ήρωες, την φλόγα που σβήνει μέχρι την ίδια τη φύση του ήρωα, του απέθαντου και το ιδιαίτερο νόημα της “humanity” ως αντικείμενο. Αυτοί διατηρούν καλά το νόημα τους και το ευτυχές είναι πως θα το κάνουν για πάντα. Η αφαιρετική πλοκή του παιχνιδιού αφήνει χώρο για νοήματα, ίσως διαφορετικά ανά παίκτη, σίγουρα όμως είναι από τις λίγες περιπτώσεις στο gaming που παντρεύεται τόσο καλά με το ίδιο το gameplay. Μιλάω σαφώς για τα coventants ή, αλλιώς, τις διεξόδους multiplayer που δίνονται. Η λογική είναι πως στο σύμπαν του παιχνιδιού υπάρχουν παράλληλες διαστάσεις των οποίων τα όρια ταράσσονται από το σβήσιμο της φλόγας (ή το τέλος του κόσμου, όπως θέλετε πείτε το).
Επί του πρακταίου, αυτό σημαίνει πως μπορείτε να εισβάλετε στους κόσμους παικτών, με δολοφονικές διαθέσεις ή και να τους βοηθήσετε σε κάποιο δύσκολο σημείο. Φυσικά μπορούν να το κάνουν και οι άλλοι σε εσάς. Όλα αυτά δικιαολογούνται τρόπον τινά από τις περιγραφές του εκάστοτε covenant και το ζήτημα του multiplayer στο Dark Souls είναι αρκετά εκτενέστερο από την απλή αυτή περιγραφή, αφήνω όμως όσους δεν το γνωρίζουν ήδη να το ανακαλύψουν μόνοι τους – ή να διαβάσουν το review της πρώτης έκδοσης. Σημασία έχει πως αυτή τη φορά, πολλοί περισσότεροι παίκτες είναι διατεθειμένοι να συνεργαστούν, βεβαίως και να επιτεθούν, οπωσδήποτε όμως να ασχοληθούν. Όντως, ποτέ άλλοτε δεν έχει υπάρξει τόσο μεγάλος πληθυσμός στο Lordran και, επιτέλους, ακόμα και κάποια δυσνόητα σημεία της δομής του multiplayer μπαίνουν σε εφαρμογή, αρκετά συχνά κιόλας.
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2018
To old-school shooter Β΄ Παγκοσμίου
Τρίτη 24 Ιουλίου 2018
No Man’s Sky: Άλλο παιχνίδι σε 2 χρόνια
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018
Dead Cells: Η roguevania περιπέτεια αρχίζει Αύγουστο
Το παιχνίδι διαθέτει διασυνδεδεμένο κόσμο, πολλαπλά μονοπάτια, ικανότητες προς ξεκλείδωμα και μόνιμο θάνατο χωρίς checkpoints αλλά με κάποια στοιχεία προόδου να διατηρούνται στο επόμενο παίξιμο. Δείτε επίσημα χαρακτηριστικά και νέο trailer και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει!
Κυριακή 22 Ιουλίου 2018
Κυκλοφορίες: Octopath Traveler, The Spectrum Retreat, Earthfall
Σάββατο 21 Ιουλίου 2018
Το 4Κ 1000-nits monitor της Acer
Τα κύρια χαρακτηριστικά που θα κάνουν μια οθόνη να λάμψει στον τομέα της επαγγελματικής επεξεργασίας εικόνας είναι η φωτεινότητά της και η ακρίβεια χρωμάτων. Και σε αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά είναι που θέλει να ξεχωρίσει η ProDesigner BM270 της Acer. Το μοντέλο των 27 ιντσών θα έχει ανάλυση 3840 x 2160 και ένα 10-bit panel με μέγιστη φωτεινότητα 1000 nits σε HDR mode.
To monitor θα έρθει εξοπλισμένο με full array LED (FALD) backlighting technology kai 384 LED ζώνες για dynamic local dimming, μια τεχνολογία που υπάρχει σε πολλές νέες τηλεοράσεις. Θα υπάρχει 100% υποστήριξη για sRGB και Adobe RGB όπως και 97.8% του DCI-P3. Άλλα χαρακτηριστικά θα περιλαμβάνουν 60Hz ρυθμό ανανέωσης, 178°/178° γωνία θέασης και δύο 4W ηχεία. Με τέτοια χαρακτηριστικά η οθόνη δεν θα είναι φθηνή μιας και θα διατεθεί έναντι $1700.
